تبلیغات
گذرگاه - فرقه مسیحی آدونیست
گذرگاه
گذر گاه
نوشته شده به دست گذر گاه
نظرات

فرقه مسیحی آدونیست

 

فرقه جنبش آدونیستها، Adventism ، آدونیستهای روز هفتم (Seventh-day Adventist Church)، منتظران ظهور دوم مسیح، انتظاریون، فرقه جنبش آدونیست میلری (Adventists Millerite)، میلریسم (Millerism

 

«هزاره گرایی» یا (millennialism) که در طی سالهای پایانی هزاره دوّم و سالهای آغازین هزاره سوّم بسیار پرشور و حرارت دنبال می شود و شاهد انتشار صدها کتاب و مقاله و اثر هنری در ارتباط با آن هستیم، عنوان و اصطلاحی است که بیشتر در دنیای مسیحیت رایج شده است هرچندکه شاید ریشه های این معنا را باید در سنّتهای یهودی و غیر آن جستجو کرد.

 

هزاره گرایی، از یک باور برآمده از کتاب مقدّس مبنی بر بازگشت و ظهور مجدّد عیسی مسیح در وقتی معیّن، یعنی همین مرز میان هزاره دوّم وسوّم ناشی می شود.

 

اغلب مسیحیان براساس آیات یک تا ده از فصل بیستم مکاشفه یوحنّا معتقدند که مسیح یک دوره هزارساله سلطنت پر از سعادت ایجاد خواهد کرد، او بازگشتی دوباره خواهد داشت و میان زندگان و مردگان قضاوت خواهد نمود.

 

معتقدان به ظهور مسیح، جنگ نهایی بین نیروهای خدا و شیطان را پیشبینی کرده اند که معمولا با نام "جنگ آرماگدون" شناخته می شود.

 

با ظهور مسیح و در جنگی که بین او و شیطان و پیروانش در می گیرد، شیطان به دست مسیح کشته شده و حکومت هزار ساله مسیح بر جهان آغاز خواهد شد.

 

در زمان حکومت او رستگاری و نجات به بهترین صورت ممکن رخ خواهد داد و در این دوران شکوهمند، تمامی غیر مسیحیان از جمله یهودیان به مسیحیت خواهند گروید و مسیحیت حقیقی در سراسر عالم و در میان تمامی ملتها بسط می یابد. پس از این دوران مبارک و باشکوه سلطنت خدا بر زمین، پایان جهان و روز داوری نهایی فرا خواهد رسید.

 

هزاره باوری وقتی با تورّع در آمیخت ضرورتی فراوان برای دعوت عدّه هرچه بیشتر مردم پیش از آنکه آخرالزّمان فرا رسد، پدید آورد. کشیشان پروتستان از هر گرایش و در هر کلیسایی به موعظه پرداختند همین امر جنبشی شامل همه گرایشهای مسیحی بوجود آورد که بعدها پروتستان تبشیری نام گرفت.

 

دربین سالهای ۱۷۹۰ تا۱۸۴۰ کشور آمریکا شاهد یک موج مذهبی عظیم دیگر در سطح ملی بود که "بیداری عظیم دوّم" نام گرفت. این جنبش در مرزهای غربی آمریکا رشد و گسترش بیشتری داشت. مردم مرزنشین بی کلیسا دسته دسته در اردوهای مذهبی شرکت میکردند و گوش به وعظ تبشیری پرشور می سپردند. موعظه ها گاه آنقدر عاطفی می شد که مردم، بی اختیار ضجّه می زدند و به شیون و زاری می پرداختند ویا می رقصیدند و دچار تشنج می شدند.

 

در سده نوزدهم، آمریکا شاهد افزایش شمار گروهها یا فرقه های منشعب از مذهب پروتستان بود. بسیاری از این فرقه ها ریشه در بیداری عظیم دوّم داشتند.

 

درهمین سالها در آمریکا نهضتی به پاخاست که بعدها نام آدونیست را به خودگرفت. این نهضت یک نهضت اصلاحی مکاشفه ای و مبتنی بر هزاره گرایی بود که درکنار دو گروه عمده دیگر از هزاره گرایان یعنی شاهدان یهوه و دیسپنساشنالیستها (مقطع باوران)، در قرن نوزدهم در ایالات متحده آمریکا در فاصله سالهای ۱۸۳۰ تا۱۸۴۰میلادی ظاهر شد.

 

این جنبش دو آغازگاه داشت، یکی زیر نظر ویلیام میلر و دیگری به رهبری الن گولد وایت. در هنگامه ی جنبشهایی که در انتظار پایان قریب الوقوع جهان بودند، میلر که روحانی مستقلی بود و بر کتاب مقدس تسلط کامل داشت، تفاسیر خود را در باب به وقوع پیوستن تمامی علایم آخرزمانی و به پایان رسیدن جهان در 1843 میلادی یا حداقل تا 22 اکتبر 1844 اعلام کرد.

 

پیروانش از زندگی شخصی و خانوادگی و همچنین اجتماعی خود دست کشیدند و کسب و کار خود را کنار گذاشتند و پس اندازهای خود را در اختیار گروه قرار دادند چون مطمئن شده بودند که آخر زمان تا اندک زمانی دیگر رخ خواهد داد.

 

این پیشبینی و پیشگویی و یا مکاشفات کشیش ویلیام میلر نادرست از آب در آمد و شاگردانش این تاریخ را سرخوردگی بزرگ نامیدند.

 

در نسل دوم این فرقه برخی از افراد تاثیر گذار و کاریزما ادعا کردند که این اتفاق در آن سالها افتاده!! ... این اتفاق در سرزمینی نامرئی رخ داده و عیسی مسیح دوباره زنده شده و با پدرش در آن سرزمین نامرئی زندگی میکند!!

آدونیستها با این استدلال جدید دور هم جمع شدند و به انتظار قریب الوقوع عیسی نشستند ولی اینبار تاریخی برای آن مشخص ننمودند.

 

اعضای این فرقه در حین تبلیغ برای جذب افراد به گروه خود به تبلیغ گیاهخواری و دیگر اقدامات سالم سازی جسمی و روحانی پرداختند. در این حال و هوا بود که آلن گولد وایت شروع به ثبت مکاشفات (رویاهای روحانی یا الهی) خود نمود. او خیلی زود رهبری گروه را در دست گرفت و در سال 1860 این فرقه مسیحی را سازماندهی کرد.

 

آدونیستها برای توسعه تفکرات خود دست به اقدامات تبلیغی فراوان و پر هزینه ای زدند، از جمله... ایجاد بنگاه های انتشاراتی، ساخت آسایشگاه های کم هزینه و بیمارستانها و درمانگاه های رایگان، ساخت مدارس و کلیساهای آدونیستی و تاسیس دانشگاه های الهیاتی ترکیبی ...

 

به هر روی به زودی اختلاف بین ادونتیستها بر سر مسائل گوناگون مربوط به رستاخیز از قبیل فساد روح و سرنوشت کسانی که بدون توبه از دنیا رفته اند، پدیدارشد. درنتیجه این اختلافات، انشعابات وگروه های مختلفی در بین آنان بوجود آمد. امّا شکل استحکام یافته ادونتیستها را در بزرگترین گروه مربوط به این نهضت یعنی «ادونتیست های روز هفتم» (Seventy-day Adventists) می توان مشاهده نمود.

 

درمیان پیشگامان این نهضت افراد زیر مشهورند:«جیمز وات» (۱۸۲۱-۱۸۸۱)، «جوزف بیتز» (۱۷۹۲-۱۸۷۲) و «الن گولد هارمن» (۱۸۲۷-۱۹۱۵) که همسر جیمز وایت شد. این زن پیشگوی کلیسای آدونتیست روز هفتم محسوب می شود. نخستین مجمع این کلیسا در باتل کریک درایالت میشیگان در سال۱۸۶۳ برپا گردید.

 

این فرقه روز شنبه را روز هفتم و روز مناسب تعطیلی از کار و عبادت خدا می دانند (به جای روز یکشنبه). آنان کتاب مقدس را یگانه اصل معتبر ایمان می دانند و آنرا تحت اللفظی تفسیر می کنند هیچ یک از اعتقادنامه ها را قبول ندارند، روح نبوت را درشخص «الن وایت» و پیشگوییهای او ظاهرشده می پندارند، ازقوانین رژیم غذایی عهدقدیم تبعیت می کنند یعنی از خوردن گوشت و افیونها پرهیز می کنند، ده یک را به عنوان مالیات خود می نامند و آنرا صرف برنامه های تبلیغی و خیریه می کنند و بسیاری از باورها و شیوه های رفتاری آنها با اکثر فرقه های مسیحیت سنتی و نوین متفاوت می باشد.

 

دیگر پیروان ادونتیست در ارتباط مستقیم یا غیر مستقیم با پیشگویی های میلر درقرن نوزدهم ظهور کردند. این گروهها شامل:«ادونتیست های اونجلیکال یا انجیلی» (۱۸۴۵)، «اتحادیه زندگی وظهور» (۱۸۶۲)، «کلیسای مسیحی ادونت»، «کلیسای خدا، هفتمین روز» (۱۸۶۶)، «کنفرانس عمومی کلیسای خدا، ایمان ابراهیمی» (۱۸۸۸)، «شاهدان یهوه»، «کلیسای عیسی مسیح قدیسان متأخّر»و.... هستند. این گروههای از ادونتیست ها تعلیمات ادونتیستهای روز هفتم درباره تشریفات روز شنبه و قوانین مربوط به رژیم غذایی را رد کردند. آنها شیوه حکومت وکارهمامنگ به شکل گروهی درایالات متحده آمریکا و سراسر جهان را از طریق کنفرانس عمومی مسیحیان ادونتیست آمریکا اعلان کردند.

 

«کلیسای مسیحی ادونت» که نظریاتی شبیه به ادونتیستهای روز هفتم داشت، درسال ۱۸۵۵ توسط «جاناتان کامینگز» پایه گذاری شد. او و پیروانش بودند که شنبه را به جای یکشنبه روز عبادت و تعطیل نامیدند. درسال ۱۹۶۴ «کلیسای مسیحی ادونت» با «انجمن زندگی و ظهور» ادغام شدند. داوودیان (Davidians) یا كلیسای آدونیست روز هفتم داوودیان (Davidian Seventh-day Adventists) در سال 1942که توسط ویكتور هوتیف و پس از او ورنون وانی هاول (Vernon Wayne Howell) معروف به دیوید كورش (David Koresh) تاسیس می گردد.

 

«شاهدان یهوه» یکی از گروه‌های ادونتیستی است که تثلیث و خدا بودن مسیح را رد می کند. پایه گذار این گروه «چارلز تیزراسل» است.

 

«کلیسای عیسی مسیح قدیسان متأخّر» هم یکی از کلیساهای ادونتیستی است که البته در «مورمونیسم» به تدریج تقلیل یافت.

 

آدونیستها تا سال 1993 تقریبا یک میلیون نفر را در آمریکا به خود جذب نمودند و در حال حاضر نزدیک به شش میلیون پیرو در سراسر جهان دارند.

 

آدونتیست‌های روز هفتم در ایران تهران کلیسایی واقع در ابتدای خیابان رشت، تقاطع خیابان پهلوی(ولی عصر) به نام کلیسای«ادونتیس» دارند. این فرقه مسیحی در سال‌های 1340 تا 1343 به نشر و توزیع جزوات تبلیغی به نام‌های «راه مریم» و«راه عیسی» نمودند.

 

نشانی : خیابان ولیعصر- نبش خیابان رشت - تاریخ بنا 1955 - ابعاد طول 15 و عرض 5/7 متر .

 

این کلیسا متعلق به آدونتیست ها روز هفتم است. پیروان این فرقه به جای روز یک شنبه، روز شنبه را تعطیل کرده و در درون این کلیسا لوحهء احکام حاوی ده فرمان موسی نصب شده و به طور کلی پیروان آن تاکید زیادی به اجرای مقررات عهد عتیق دارند.

 

کلیسای "آدونیستهای روز هفتم" شهر تبریز واقع در خیابان شهناز ‌است. اعضای این فرقه در تبریز از مسیحیان ارمنی ایران هستند که تابع کلیسای آدونتیست‌های روز هفتم می باشند و شمار آنان بسیار اندک است.

 

برای دیدن كلیپ‌های مستند و مطالب بیشتر به کانال تلگرام ما رجوع بفرمایید

https://t.me/goghT

تاریخ : پنجشنبه 16 شهریور 1396
ساعت : 09:18 ق.ظ
لینک ثابت
می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

>